مكتوب 130 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليىّ الوحيد الأمير ركن الملّة و الدّين حسن . صبر و پايدارى امّا بعد ؛ شاد آن روز كه به دولت محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله و سلم دست به دست ، به دست‌بوس او رسيم و در خاك پاى او افتيم . و خرّم آن ساعت كه اين منزل ويران بدرود كرده به دارپاكان ملحق شويم و ديدار حضرت رسالت و اهل بيت طهارت ببينيم . اى دوست ! جفاى دشمنان مىكش ! اى يار ! زخم اغيار مىچش ! هرچند مشت زنند تو سندان باش ! هرچند آسيب رسانند تو خندان باش ! دشمن كيست ؟ دنياى نابكار كه ابناء خويش را گمارد تا ابناء آخرت را آزارند . اى دوست ! صبور باش صبور كه خدا تو را مىبيند . شخص را بر لب دجله هزار چوب زدند فرياد نكرد ، گفتند : با اين ضربِ اليم چگونه اين صبر عظيم كردى كه يك ناله نكردى ؟ گفت : براى آن كه محبوب مرا مىديد . عارفى شنيد گفت : لَو رَأيتَ المَحْبوب‌َالأكبر . « 1 » اى دوست ! چون جزاى بيگانگان « 2 » در رسيد اين مشقت ها نابود گردد . صبر كن ! حلم ورز ، حلم . جز خداى را به هيچ مدان و به هيچ سر

--> ( 1 ) . اى كاش محبوب بزرگ‌تر را مىديد . ( 2 ) . م : جزاى نيكان .